30 september 2012: Manifestatie tegen armoede

Het Platform voor Welvaart en tegen ongelijkheid doet een krachtige oproep: de ongelijkheid in onze samenleving moet stoppen. Diverse beleidskeuzes vergroten de kloof tussen de armen en de rijken in plaats van die te verkleinen. De zwaksten in onze maatschappij betalen nogmaals de rekening van de crisis én de besparingsmaatregelen.

 Download hier de campagneaffiche

WIJ EISEN:

1. KWALITATIEF EN DUURZAAM WERK

Een evenwichtige arbeidsmarkt berust op duurzame jobs die een waardige verloning en een zekerheid bieden zodat een kwaliteitsvol leven met toekomstperspectief kan uitgebouwd worden. Prioritair en dringend hiertoe is het creëren van een voldoende en divers aanbod van kwaliteitsvolle, duurzame jobs met een fatsoenlijk loon, waartoe ook mensen die ver staan van de (reguliere) arbeidsmarkt, toegang hebben.

2. TOEREIKENDE EN WELVAARTSVASTE UITKERINGEN

In ons land moet een betere levensstandaard voor iedereen gegarandeerd worden. En dit door de koppeling van ALLE SOCIALE UITKERINGEN aan de gemiddelde welvaart. Om armoede sterk te doen dalen, is het noodzakelijk dat alle minima ruimschoots boven de armoedegrens komen en blijven, en dat ze minstens bedragen bereiken die nodig zijn om te voorzien in de basisbehoeften (berekend volgens de budgetstandaarden). En dit vanaf vandaag en in de toekomst.

Geen degressiviteit van de werkloosheidsuitkeringen! Met deze maatregel beoogt de regering de staatsuitgaven te verminderen, ze zal echter nog veel meer mensen in de armoede duwen. In plaats van middelen te investeren om jacht te maken op langdurig werklozen, hebben overheid en werkgevers de plicht om kwaliteitsvolle en duurzame jobs, aangepast aan de verscheidenheid van werknemers, te creëren.

De bedragen van de uitkeringen stellen de mensen vandaag de dag niet in staat om een waardig leven te leiden. In de bovenstaande voorbeelden gaat het, met betrekking tot leefloongenieters, om een tekort van 30,8% voor een alleenstaande en 30,6% voor een gezin; met betrekking tot de genieters van werkloosheidsuitkeringen, gaat het om een tekort van 19,3% voor een alleenstaande en 28,5% voor een gezin. Invalide werknemers ontvangen gemiddeld slechts 37% van het gemiddeld brutoloon, werklozen slechts 28%. Meer dan een derde van de werklozen is arm.

Er wordt een grove fout in het basisbeleid gemaakt wanneer een deel van de bevolking enkel beperkt wordt tot een leven van dagelijks overleven en ze niet de mogelijkheid heeft om in alle veiligheid hun leven uit te bouwen: ZUIVERE VERLIEZEN IN ECONOMISCHE, MENSELIJKE EN CREATIEVE TERMEN TEN NADELE VAN EEN COLLECTIEF MAATSCHAPPELIJK PROJECT.

3. TOEREIKENDE PENSIOENEN

Een vervangingsratio van 60% voor de pensioenen op basis van de geïndexeerde (en begrensde) brutolonen van de loopbaan, brengt een te sterke daling van het inkomen teweeg en het pensioen is dikwijls onvoldoende om waardig te leven in een levensperiode waarnaar ieder verlangt en waarop ieder recht heeft. Op 1 januari 2011 bedroeg het gemiddeld pensioen van een alleenstaande die in zijn loopbaan als werknemers in de privésector werkte, 935€ per maand. Er moet dus ook een daadwerkelijke koppeling komen van de pensioenen aan de gemiddelde welvaart, alsook moeten de minima nog verhoogd worden want bijna 18% van de gepensioneerden is arm. De verarming van de gepensioneerde bevolking is een ernstige onrechtvaardigheid en een slechte berekening op economisch vlak.

4. VERSTERKTE EN TOEGANKELIJKE SOCIALE RECHTEN EN DIENSTEN

Dagelijks wordt een waaier van sociale rechten met de voeten getreden, hetzij omdat de rechten niet worden toegepast of slecht toegepast, niet gekend, niet toegankelijk, te complex of niet geautomatiseerd zijn. In het algemeen komt het vaak voor dat zeer veel basisdiensten niet toegankelijk zijn voor economisch kwetsbare personen.

Op gebied van gezondheidszorg is volgende eis van allergrootst belang: iedereen heeft recht op betaalbare en kwaliteitsvolle gezondheidszorgen. Alzo moet het derdebetalerssysteem, tot nu toe nog zeer weinig toegepast, verbeterd en uitgebreid worden voor patiënten die het plafond van de MAF (maximumfactuur) bereiken. Het derdebetalerssysteem moet eveneens uitgebreid worden voor de huisarts en de tandarts. De honorariumtoeslagen die meer en meer gevraagd worden door specialisten, vooral buiten de ziekenhuizen, moeten worden begrensd. Er is nood aan een gezondheidsbeleid die sociale ongelijkheden bestrijdt aan de hand van makkelijk toegankelijke eerstelijnsdiensten. Tenslotte moeten geneesmiddelen goedkoper worden door de prijsvermindering van generische medicamenten voort te zetten en vervangende middelen aan te moedigen.

De organisatie van de toegang tot fundamentele rechten en de diensten die deze rechten verwerkelijken, moet doeltreffend en verzekerd zijn, zowel op gebied van huisvesting, energie, onderwijs, cultuur, mobiliteit als op gebied van gezondheid.

 

Delen: